برپايه گزارش شاهدان عيني، اين درگيري بيش از 30 دقيقه طول كشيد و با وجود تماس‌هاي مكرر مردم با فوريت‌هاي 110 يا شبكه شلوغ بود و يا پاسخگويي براي اقدام در اين باره وجود نداشت، زيرا با وجود در خواست كمك سرباز وظيفه ناجا و مامور راهنمايي و رانندگي از طريق شبكه بيسم، باز هم خبري از پليس نشد.

 
بنا به گفته شاهدان عيني، در اين درگيري اين افراد براي خروج از محاصره مردمي تلاش به خلع سلاح سرباز حاضر در محل كردند كه با حمايت مردم اين سرباز توانست سلاح خود را حفظ كند.

 
در نهايت با وجود اينكه كيوسك ناجا در ميدان ولي‌عصر مستقر است، اين 3 نفر به همراه خودروي پژو نوك مدادي خود،  به راحتي متواري شدند و پس پايان ماجرا و فرار آنان، فوريت‌هاي پليسي تازه به محل درگيري رسيدند.

اكبر هاشمي رفسنجاني در حالي با كسب 41 رأي به رياست مجلس خبرگان رهبري انتخاب شد كه كارشناسان ارزش اين رأي را بيش از 70 رأي نايب رئيسي اول وي مي‌دانند.

به گزارش خبرنگار «بازتاب»، انتخاب هاشمي رفسنجاني به رياست مجلس خبرگان، در حالي صورت گرفت كه از يك ماه پيش، تلاش‌هاي گسترده پنهان و آشكاري از سوي برخي محافل قدرت براي جلوگيري از انتخاب وي ـ كه به عنوان نايب رئيس اول مجلس خبرگان، طبيعي‌ترين گزينه براي رياست اين مجلس بود ـ آغاز شد؛ صدها نوشته مطبوعاتي و اينترنتي و انعكاس برخي از آنها در رسانه ملي در تخريب هاشمي رفسنجاني، بخش آشكار تلاش اين محافل قدرت بود و به ويژه هتاكي‌هاي پي‌درپي همسر سخنگوي دولت و مطالب روزنامه «كيهان»، نقش مهمي در اين تخريب داشت.

همچنين در بخش پنهان اين تلاش، رايزني‌هاي گسترده‌اي با آيت‌الله محمد يزدي و آيت‌الله طبسي انجام شد كه با توجه به روابط نزديك اين دو چهره به هاشمي رفسنجاني، با كانديداتوري آنان هاشمي از نامزدي براي رياست مجلس خبرگان رهبري منصرف مي‌شد كه در اين راه، هاشمي رفسنجاني نيز تمايل نداشتن خود را براي رياست مجلس خبرگان رهبري در صورت كانديداتوري اين دو چهره، ابراز كرده بود، اما آيت‌الله طبسي و آيت‌الله يزدي، انصراف قطعي خود از نامزدي براي رياست با وجود حضور هاشمي رفسنجاني در مجلس خبرگان رهبري را به اطلاع وي رساندند.

هرچند جريان رسانه‌اي منتسب به برخي محافل قدرت، سعي كرد با دامن زدن به رياست آيت‌الله يزدي بر مجلس خبرگان رهبري با استناد به جايگزيني وي در جامعه مدرسين حوزه علميه قم، به جاي آيت‌الله مشكيني، اين دو چهره را در برابر هم قرار دهد، شكست اين جريان كه حتي تا روز گذشته نيز به جعل خبر عليه رياست هاشمي رفسنجاني ادامه مي‌داد، نشان از بي‌اعتنايي محافل قدرت به مرزهاي اخلاقي و اعتقادي در عدم كشاندن بازي‌هاي سياسي به مجلس خبرگان رهبري دارد و اميد به اصلاح رويه را در اين محافل كه بخش‌هاي زيادي از رسانه‌هاي عمومي را در اختيار دارد، ايجاد كرده است.

بنابراين، پس از شكست اين سناريو به نحوي وادار كردن آيت‌الله جنتي به كانديداتوري مجلس خبرگان رهبري، در حالي كه با وجود مسئوليت وي در شوراي نگهبان كه موجب نقش مستقيم جنتي در تأييد صلاحيت كانديداهاي نمايندگي مجلس خبرگان رهبري است و انتصاب فردي كه مسئول تأييد صلاحيت كانديداها در مجلس خبرگان است، به رياست اين مجلس موجب تشديد شبهه «دور» نيز مي‌شود، هنوز دور پاياني اين تلاش‌ها براي جلوگيري از رياست آيت‌الله هاشمي رفسنجاني نبود و انتشار شايعه جعلي انصراف آيت‌الله يزدي به نفع آيت‌الله جنتي، آخرين حركت غيراخلاقي اين محافل عليه هاشمي به شمار مي‌رفت.

هرچند توصيه‌هاي اكيد و فشار رواني از برخي محافل به نمايندگان مجلس خبرگان براي كاهش آراي هاشمي رفسنجاني موجب شد تا رأي وي از 65 رأي طبيعي در نايب رئيسي اول مجلس خبرگان رهبري ـ كه در شرايط عادي وي را به رياست مجلس خبرگان رهبري منصوب مي‌كرد ـ به 41 رأي كاهش دهد، اما ارزش اين 41 رأي، حتي از حداكثر 70 رأي ممكن نيز به دليل صف‌آرايي كامل محافل قدرت و مخالفان هاشمي و استفاده از همه ابزارهاي ممكن عليه هاشمي رفسنجاني بالاتر بوده است.

منبع : بازتاب

هاله اسفندياري، محقق ايراني- آمريکايي که طي ماه هاي گذشته در جمهوري اسلامي با اتهامات گوناگوني مواجه بود و سه ماه را بدون دسترسي به وکيل وديگر حقوق قانوني خود در زندان سپري کرد، يکشنبه شب تهران را به مقصد اتريش ترک کرد. اسفندياري پس از آزادي تصريح کرد درمدت 105 روزي که درزندان اوين بوده، در زندان انفرادي به سر برده است.

به دنبال خروج اسفندياري از ايران،معاونت امنيت دادسراي عمومي و انقلاب تهران گفت قاضي رسيدگي کننده به پرونده هاله اسفندياري با درخواست رفع ممنوعيت خروج وي موافقت کرده بود. قاضي حداد گفته است: "بنا به درخواست هاله اسفندياري مبني بر رفع ممنوعيت خروج، قاضي رسيدگي كننده به پرونده وي، با اين درخواست موافقت كرد. هر متهمي كه با قرار آزاد شده و همچنين وثيقه سپرده باشد تا زمان برگزاري دادگاه مي‌تواند از كشور هم خارج شود و دليلي براي ممنوعيت خروج وي وجود ندارد و رفع ممنوعيت خروج هاله اسفندياري نيز بر اساس نظر قاضي صورت گرفته است."

خروج هاله اسفندياري از کشور درحالي صورت مي گيرد که از کيان تاجبخش، ديگر محقق ايراني- آمريکايي که هم اکنون در زندان به سر مي برد، هيچ خبري به گوش نمي رسد. پيش ازاين مقامات قضايي وعده داده بودند که کيان تاجبخش نيز به زودي آزاد خواهد شد.

يک کارشناس مسائل ايران با توجه به اينکه دستگيري،زنداني شدن، پروژه اعتراف گيري وسپس آزادي هاله اسفندياري از الگوي مشخصي پيروي مي کند که طي سالهاي گذشته درمورد ديگر پرونده ها نيز تکرار شده، مي گويد: "مي توان انتظار داشت حضور تاجبخش تا زماني که برخي مقامات امنيتي مطمئن شوند اسفندياري درخارج ازکشور به افشاي آنچه درزندان گذشتخ نمي پردازد، ادامه يابد. اين گروکشي درجريان برخي ازپرونده هاي سالهاي گذشته، مسبوق به سابقه است. حال اگر مقامات امنيتي ازالگويي که طي سالهاي گذشته از آن استفاده کرده اند، تبعيت کنند،آزادي کيان تاجبخش با تاخير بيشتري مواجه خواهد شد".

شائول بخاش، همسر اسفندياري در اين ارتباط به واشينگتن پست گفته است: " بسيارخوشحالم که هاله آزادشده تا به خانه بازگردد."

هاله اسفندياري خود در گفت و گوي کوتاهي بعد از خروج از کشور گفته است: "بعد ازيک دوره زماني سخت وطولاني، بسيارخوشحالم که درراه بازگشت به سوي خانه وخانواده ام هستم. هشت ماه گذشته، که شامل 105 روز زندان انفرادي در اوين بوده است، آسان نبوده، اما آرزومي کنم که اين فصل درزندگي ام را پشت سربگذارم و به آينده بنگرم، نه به گذشته".

اسفندياري همچنين از تلاش هاي رييس موسسه وودروويلسون، هاميلتون لي، که به نظر مي رسد نامه او به آيت الله خامنه اي رهبر ايران نقشي محوري درآزادي وي ايفا کرده، و همچنين همه سازمان ها وافرادي که درسراسرجهان براي آزادي وي تلاش کرده اند، سپاسگزاري کرد.

خودروي اسفندياري هنگامي که روز نهم دي ماه سال گذشته قصد داشت تهران را به مقصد واشينگتن محل زندگي وکارخود ترک کند، توسط عده اي افرادناشناس متوقف شد. اين افراد پاسپورت ايراني وآمريکايي وديگر وسايل وي را سرقت کردند. افرادي که بعدا معلوم شد ماموران امنيتي بودند. پس از آن اسفندياري بيش از صد روز را در زندان اوين سپري کرد درحالي که هيچ گاه به وکيل وديگر حقوق اوليه خود دسترسي نداشت.

اوهفته اي دوباربا مادر نودوچهار ساله خود که براي ديدار با او به ايران رفته بود، صحبت مي کرد. درحالي که مادراتريشي الاصل اسفندياري به سختي مي توانست فارسي صحبت کند، ماموران او را اينکه به زبان آلماني بامادرش صحبت کند برحذرداشته بودند. سه ماه زندان، درآخر با نمايش تلويزيوني همراه بود با عنوان "به نام دموکراسي" که درآن اسفندياري، کيان تاجبخش و رامين جهانبگلو طي آن درمورد فعاليت هايشان و سازمان هايي که زمينه ساز انقلاب هاي مخملي هستند،سخن گفتند. البته فيلمي که از رامين جهانبگلو پخش شد، مربوط به زماني بود که وي درزندان به سر مي برد. وي هم اکنون درهند مشغول فعاليت هاي تحقيقاتي است.

برنامه "به نام دموکراسي" اعتراضات بسياري رادرداخل وخارج کشور برانگيخت. حتي محافظه کاران نيز بر پرداخت ضعيف وبي حاصل اين برنامه خرده گرفتند تا يک بار ديگر پروژه زنداني کردن بدون مدرک صاحب نظران و محققان ايراني، زنداني کردن و اعتراف گيري با شکست مواجه شود.

اززمان آزادي هاله اسفندياري از زندان وهمچنين درحالي که وي از کشور خارج شده است روزنامه کيهان که طي ماه هاي گذشته سنگين ترين اتهامات را به وي وديگر محقق ايراني-آمريکايي يعني تاجبخش وارد کرده بود، علي رغم سکوت چند هفته اي بار ديگر به تکرار اتهامات خود پرداخته و اسفندياري وتاجبخش و جهانبگلو را جاسوس خوانده است. اگر چه کيهان ننوشته است که چگونه مقامات بلند پايه جمهوري اسلامي اجازه مي دهند جاسوس ها با کمال احترام وعزت ازکشور خارج شوند.

رييس ستاد نيروهای مسلح با جملات نرم تر از همیشه، که مقدمه تهدید به حساب می آید، مخالفین نامعلوم اما خودی را مخاطب قرار داده تا اعلام دارد که همین میزان انتقاد را هم از دولت نکنند و قلم ها به فکر خود باشند و فعاليت های سیاسی هم چون اساسش بر ایجاد دولت سایه است، بايد فروگذاشته شود مبادا دشمن بهره برداری کند.

و اين درست در زمانی است که از آمريکا – به نظر می رسد بعد از درگوشی های دو تن از فرماندهان سابق سپاه با واشنگتن – آوائی برآمده که سپاه پاسداران تروريست است، صدا در جهان پیچیده و در ايران تمامی روزنامه ها و احزاب و گروه های داخلی، به شرح ايضا محمد خاتمی بزرگ ترين نماینده هنوز حاضر اصلاح طلبی به حمايت و دفاع از سپاه برآمده اند، تا بلکه اين همصدائی حريف را از پی گرفتن اين راه پشیمان کند که بايد دید.

گفته های دکتر فيروزآبادی در معنا شباهتی دارد به آن چه سردار صفوی گفت بعد از دوم خرداد که باز در آن تهديد به قلم بود و حکايت بريدن زبان و زدن دست. آن بار نيز اين کلمات آتشين در قالب دفاع از تماميت و امنيت بيان شد اما در همصدائی با يک جناح سیاسی. همان جناح معروف به بازار [حتی زمانی مشهور به هوادار اسلام امريکائی]، یا جناح راست، که رسانه های دوم خرداد با تسامح و احيانا مجامله محافظه کار لقبش دادند و بعد از دوم خرداد خود را اصولگرا صدا می زند. بعد از پیروزی در جنگ با اصلاح طلبان هم خیال دارد که خودش را حزب فراگیر کند[مانند حزب رستاخير] البته که به مرکزيت خودش و در ضديت با اصلاح و اصلاح طلب. و هیچ نمی رود به تاریخ تا ببیند که حزب های فراگیر دیگر با مملکت و نظام ها چه کرده اند. از جمله آخریش که حزب جمهوری اسلامی باشد که به فراست و به موقع متوقف شد. بماند.

اينک سخن رييس ستاد چند معنا دارد. اول آن که تهديدهای آمريکا شوخی نيست و به همين علت کشور نظم و همصدائی میخواهد و موقع ايجاد دولت سايه و رقابت های سیاسی نیست. دوم معنا آن است که آن هدهدی که می پنداشتيم خبر از سلیمان می آورد، زاغی از کار در آمد گريخته از مغاکی، تشنه طاووسی است و خرجش از کیسه ماست. اما ما که نظاميان باشيم چنان همآغوش این راغ گشته ايم که تشخيصمان از هم دشوارست. به رعایت ما مهلت دهید که زمانه اش بگذرد به آرامی. سوم معنا آشکار کردن تمايلی است برای قدرت بيش تر، بگو نمايش قدرت آشکار.

قدرت نظامیان
و اين آخری همان است که جای سخن دارد و حق است که کمی تامل بر آن کرد. اما قبل از آن گفتن اين سخن لازم است که برپا داشتن حزب و یا کابینه سایه نه که گناهی نیست بلکه از ملزومات جوامع مردم سالارست که سلامت نظام را تضمين می کند. چرا که عده ای در سایه هم دولت حاکم را می پایند و نقد می کنند، و هم خودشان وارد و با تجربه می شوند. ورنه اگر این تمرین نباشد هر دولتی آمد شخم می زند و بدنه کارشناسی را هم به خانه می فرستد و تا پخته و کارآزموده شد موقع رفتنش می رسد. اما صحيح میگوید دکتر فیروزآبادی که لابد از اخباری خبر دارد که ما نداریم. موقع باريک است و موقع رقابت های تند و پشت و پا زدن به دولت نیست.

اما برگردیم و ببنیم جوامع پدرسالار چه می کنند در اين جور مواقع. آن ها در اين مواقع مانند کابينه جنگ هیتلر و یا همین کابینه امروزی سارکوزی و خانم مرگل در آلمان، نمیروند رسم و راه سایه را براندازند بلکه همدیگر را صدا می کنند و با دادن یکی دو صندلی در کابینه به گروه رقیب، رقابت را از شدت می اندازند. شاید در پیشنهاد رهبر جمهوری اسلامی برای سال انسجام و وحدت نظر به همین بود. در غياب چنان نگرشی چه معنا دارد نظام را از سايه ترساندن

معنای سوم
اما معنای سومی که از تهدید رییس ستاد به بعض ذهن ها می زند این است که نکند برخی را گمان بر اين است که ايران را می توان مطابق با الگوی ترکيه و پاکستان قرن بيستم اداره کرد. در آن دو کشور از بدو استقلال و تاسیشان چنین بوده که نظاميان هر وقت باور کرده اند که نظام [در ترکيه لائیک و در پاکستان به اسم اسلامی و در باطن سکولار] به خطر افتاده، وارد میدان شده اند، روزنامه ها و نهادهای مدنی و احزاب را تعطیل کرده اند تا نظم برقرار بماند. یعنی که ارتشی هستند دارای ايدئولوژی. آخرين نمونه حضور نظامیان در بزنگاه در پاکستان هم اکنون نفس های آخر می کشد و با دعوت از نواز شريف و بی نظیر بوتو برای بازگشت به کشور عملا خداحافظی می کند. و در ترکيه تا همين امروز مانع شده که عبدالله گل از جمع کسانی که اسلامگرا خوانده می شوند [و از اين نام تنها چارقد شیکی بر سر بانوانشان دارند] یه رياست جمهوری برسد. اما می رسد بالاخره. ارتش گاهی اعلاميه ای می دهد. اما ورای اين وظيفه تعريف شده که چندبار در اين دو کشور نظاميان را به دولت رسانده، چیزی از عطش به قدرت هم در بازو و ذهن تیمساران هست که به نظر می رسد طبیعی است و همين همواره دولت های منتخب را در وحشت نگاه می دارد. زمانی گفته شده است که شاه سابق به جان کندی گفته بود اگر شما دنبال الگوهای ترکیه و پاکستان می گردید در ایران ارتش منم، من آن نقش را دارم. باری این نمونه ها همان زمان هم که در قرن بیستم داشت در همسایگی ایران کار می کرد، در ايران شدنی دیده نشد. ايا امروز شدنی است. آيا با عوض کردن ظاهر، یعنی به صحنه رساندن يک چهره شبیه به مردم [به قول سردار ذوالقدر با عمليات پيچيده در انتخابات] که شبيه به هيچ ديکتاتوری نیست، می شود همان منويات تیمسار مشرف را به دست یک منصوب او به اجرا گذاشت. نفرمائید کردیم و شد. هنوز به اذان مانده دو دانگی. باید منتظر بود که پوپوليسم برنامه ريزی شده مانند چاوز زمان کشور را هم عوض کند. نه ساعت رسمی را که همه جا معمول است، چاوز ار دیروز زمان کشور را عوض کرده است. و دارد به سرعتی تمام به چهره های پائیز پدرسالار مارکز نزديک می شود با آن پیراهن قرمز.

اما خود اين شباهت یابی با نمونه های پاکستان و ترکیه [مقصودم نشاندن نظامیان در کمین قدرت و تمایل به حکومت، حتی به قصد برقراری ترس و تندروی] اگر راست آید توهينی است به ملتی که صد سال قبل انقلاب کرد که چنین نشود، و غدری است به بزرگ ترين انقلاب ربع آخر قرن بیستم و خواست بزرگ مردم ایران که استقلال و آزادی بود و هست. همان شعار که در قلب آزادیخواهان در جنبش مشروطه هم بود. در آن زمان جنبش با توشيح روحانيون بزرگ، آزادی را در کپی کردن قانون اساسی بلژيک دید. مردم پذيرفتند. هفتاد سالی بعد، در انقلاب سال 57 دوباره روحانيون فرصت به دست آوردند،اين بار روی ديگر صفحه را گذاشتند، و روايتی را به ميدان آوردند که یکی از مراجع در دوران مشروطیت خواسته و برای به کرسی نشاندنش با استبداد سلطنتی هم همساز شده، و جان خود را داو آن بازی گذاشته بود. اين بار بعد هفتاد سال روحانيون باز قانون اساسی نوشتند، اما نه از روی قانون بلژيک، بلکه بر اساس نسخه اول شيخ فضل الله نوری و به روايت روحانی مقتدر ديگری که ايت الله خمينی باشد. آن بار دعوای روحانيون که بر سر پشتيبانی از قانون اساسی بلژیک متحد نبودند، صحنه سیاسی را اشفته کرد و کار را به جائی کشاند که دموکراسی نوپا را از پا در آمد. و در حالی که ايلات و سلطنت [دو ستون دیگر قدرت] همه به قانون اساسی شبه بلژيک تن داده بودند، اين تخاصم روحانیت، یکی از اصلی ترین دلایلی بود که دموکراسی را از کارآئی انداخت و از دلش دیکتاتوری مصلح سردار سپاه متولد شد که ضرورت روزگار بود.

اين بار اما آن نظامی که بر اساس قانون اساسی جمهوری اسلامی پا گرفت توانست بر اختلافات داخلی غلبه کند و دشمنان داخلی و خارجی را بردارد و بماند. اما چنان که رسم روزگارست بار ديگر ، و کمی دیر، از دلش تضادی به در آمد که باز بحثش بر سر آزادی بود. چرا دیر شد، چون جنگ بود و ويرانی، صلح بود و بازسازی، و روحانيت داشت در اين صحنه ها عرض اندام می کرد و خود می نمود و مردم هم به تماشا. اما دوم خرداد نشان داد که در پشت تماشای مردم خیالی هم هست. تقاضا و نیازی هم هست که باز همان بود که صد سال پیش. پس روحانيت با اندک تاخير صلاح خود را به طور نسبی در همراهی با جنبش دوم خرداد دید و همصدائی با آن . آن نویسنده فرانسوی حق داشت که آفرين بخواند بر اين درک و انعطاف، با زمانه چرخيدن، و منعطف بودن و اين اندازه عملگرائی. همان که شاهان نداشتند و روحانیون نشان دادند. اما خود غلط بود آن چه می پنداشتیم. و این ها نشد. چرائيش ده هاست، یکی از بزرگ ترين هایش، فرسی بود که روحانيت با آن تاخته و تا همين جا خود را رسانده بود، رادیکالیسم. همان که روحانيت بر دوشش سوار شد و بازی را هم در علیه سلطنت و هم در جنگ داخلی و خارجی برد. و تندروی نشانه دقيق سپاه پاسداران نیست؛ بلکه نشانه دقيق جناحی است که دشمنی اش با اصلاحات و آن چه به روز کشور اورد نه از علاقه اش به حفظ نظام و نظم، بلکه برای جبران شکست و برای تنبیه کسانی بود که اين بخش از خواست مردم را دیده بودند.

خلاصه اين که از ميان پیام های متعددی که از سخن دکتر فیروزآبادی می توان برداشت، اين بخش است که می ترساند. همسوئی و همرائی نظاميان با يک جناح که مردمش نمی خواهند و مدام بايد با ماسک و پشت اين و آن پنهان به خیابان بیایند،و این برای ايران خطرناک است. خلاصه کلام.

آقا سید
سید حاتم روحانی مردی بود با عمامه ظریف و کوچک، طبع شعری داشت، از زمان مدرسه از سیدحسن مدرس شنيده بود که روایت گفتن و روضه خواندن معلوم نیست نان حلالی فراهم آورد. سید حاتم اول در یکی از حجره های مسجد سپهسالار و بعد ها در نیم بابی کوچکی در کنار مسجد شاه، جعبه آینه ای گذاشته بود و ذره بینی و ساعت سازی می کرد که نان بخور و نمیری به خانه برد. در همان حال برای اهل حاجت دعا هم می نوشت. روزی بختياری بلند اندامی آمد و از پرشال ساعت انگليسی نقره ای خوش نقشی بيرون کشيد و گفت اطمينان به اذانش نیست. چند بار سگ پدر نمازم را قضا کرده. می خواست بگوید کند کار می کند با عقب می ماند. سید حاتم دست دراز و گفت بده. بختیاری هم ساعت را در کف او نهاد و رفت. غروب برگشت که ساعت را ببرد. سید دستمال سفیدی را مثل همیشه پهن کرده بود روی قالیچه و اجزای ساعت را در آن چیده بود. وفتی بختیاری رسيد داشت تعقيبات نماز را به جا می آورد و دعای شب جمعه می خواند. در همان حال با دست سفره را نشان داد که گفته باشد دارم کار می کنم اما هنوز آماده نیست. بختياری به ديدن اجزای از هم گسيخته و قاب خالی ساعتش از جا جهید و فریاد زد این ساعت انگلیسیای منه؟ و اول دست به شوشکه برد و دید خالی است، ناگهان با صدای بلند شروع کرد به گریستن که قربان جدت برم.چرا اوراق کردی ساعت انگلیسیم را. ربع ساعتی عقب می رفت. چشمم کور خودم را باهاش میزان می کردم. حالا چه خاکی به سرم بکنم. اوراقش کردی حالا نشستی بالاسرش دعا می خوانی.

حالا حال ما شبیه به آن بختیاری است. بایدمان خطاب به روحانيون معظم گفت آن بار بهانه آوردید که در مشروطه فکلی ها نگذاشتند و انقلاب را بیراهه بردند. خلق هم چیزی نگفت و اصلا عکس هائی را که نشان می داد روی آن صفه در مجلس هنگام منصوب شدن رضاخان به شاهی چه کسانی ايستاده اند، ناديده گرفت . بچه ها از مدرسه آمدند و از پدرها پرسیدند بابا چرا روشنفکران نگذاشتند مشروطه به نتيجه برسد. پدرها خوندل خوردند اما برای اين که مبادا بچه تجدیدی شود گفتند بله دیگر پیش می اید و فرض را بر اين گذاشتند که تاریخ معاصر همان است که در دوران معاونت آقای حدادعادل در آموزش و پرورش برای مدارس نوشته شده و وسط قرن بیستم هم، جنبش نهضت ملی کردن نفت ايران رهبری داشته است به اسم آيت الله کاشانی، و یک فراماسونی هم بوده به اسم دکتر مصدق که با کودتاچیان دست به هم داشته است. همه اين ها پذيرفته شد تا اين ساعتمان به قاعده شود و مردم بموقع بروند سر کار و روزی و اين قدر حسرت همسايگان نخورند.

حالا بايد به علما گفت که دفعه ديگر به خلق نمی توان گفت اين بازاری ها نگذاشتند و انقلاب را به بیراهه بردند. چرا که اين دفعه فقط حکايت چند برگ نوشته و خاطره نویسی و چند تا عکس نیست که بتوان معدومشان کرد و کت تاريخ را پشت و رو کرد. اين دفعه دنیای اينترنت است و یوتیوب و آرشیو اساسی یاهو و گوگل. دنیا و این نسل کنجکاو مثل اين دوربين مخفی ها می مانند که در همه دنیا به کار افتاده، همه چیز را دارند می بیند و ثبت می کنند.

منبع : روز آنلاين

ریاست محترم قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران؛

حضرت آیت الله سید محمودهاشمی شاهرودی؛ زید عزه العالی؛

با سلام و عرض ادب و احترام؛

غرض از تقديم اين عريضه به محضر حضرتعالی اولاً به عنوان يک مسلمان[1] و ثانياً به جهت تصدي ریاست قضاء، آگاه نمودن شما و سپس تقاضای رفع ظلم است. روشن نیست حضرتعالي تاچه اندازه از اخبار قانون شکنی‌ها و تضييع حقوق انسانها توسط نيروهايي که وظيفه آنها پاسداري از قانون و دفاع از حقوق شهروندي است مطلع مي‌شويد، و در صورت اطلاع چه واکنشی در قبال آن نشان می دهید؟اما به هر حال جنابعالی در مقام مسؤول قوه قضائيه، موظف به تحقق بخشيدن به قوانين شرع و قانون اساسي  مي‌باشيد.بناءبراین اميدواريم هرچه زودتر پاسخ عملي و عادلانه شما را دريافت داريم[2] و پیوسته شما را در صف قضات اهل‌الجنه بيابيم[3] .

ما امضاءکنندگان زیر جهت طرح دعوی و شکایت به استحضار می رسانیم:

روز جمعه مورخ 12/5/86 ساعت 1 بعد از ظهر در حالي که ما معتقدين به وجوب عيني نماز جمعه در باغی در شش کيلومتري شهر اصفهان مشغول اداء  فريضه نمازجمعه بوديم، دهها نفر از نيروهاي اطلاعاتي، امنيتي، انتظامي و لباس شخصي با حکم دادگاه ويژه روحانيت و در معيت نماينده دادستان دادگاه مذکور، در حالي که مجهز به دوربين فيلم برداري ، سلاحهاي کمري و خودکار سبک و دستبند و پوشه های محتوی سه برگ پرسش با امضاءمتهم بودند،پس از اتمام نماز به آن محل يورش آورده، در بدو ورود چنان وحشتي ايجاد کردند که به چند تن از حاضران حالت شوک دست داد، و يکي از بانوان توسط اورژانس به بيمارستان اعزام شد. پس از آن تا ساعت چهار بعد از ظهر از همه نمازگزاران بازجويي کتبی و بازرسی بدنی بعمل آمده، فيلم و عکس تهيه شد. در نهايت پس از گرفتن تعهد کتبي از همه افراد مبني بر عدم شرکت در "نماز غير قانوني" !! و بازرسی از اتومبيلها، آنها را آزاد کردند اما آقاي عباس مصلحي را که در آن روز امامت نماز را بر عهده داشتند برای مدت 20 ساعت بازداشت نمودند. و یک روز بعد از آن به مدت 7 ساعت در ستاد خبری اداره اطلاعات اصفهان مورد بازجویی قرار دادند. اکنون پس از گذشت چند روز احضار تلفنی سایرنمازگزاران را به ستاد خبری آغاز کرده اند.حال سوال اینجاست که به موجب کدام قانون نماز واجب الهی غیر قانونی تعریف شده و جرم محسوب می شودکه شهروندانی به اتهام شرکت در نماز غیر قانونی مورد تعرض واقع شوند؟آيا اقامه نماز توسط عده‌يی معدود، با اعتقاد به وجوب عينی، در نظام جمهوری اسلامی ممنوع است؟! آيا می‌توان نمازی را که خداوند حکم صريح در باره آن دارد، به قانونی و غير قانونی تقسيم و از اقامه آن جلوگیری کرد؟

اينک براي مزيد اطلاع حضرتعالي مختصري از تاريخچه اين نماز و علت شرکت در آن را به عرض می‌رسانيم. در زماني که اکثر مراجع شيعه اقامه  جمعه را در عصر غيبت حرام مي‌دانستند، و شرکت کنندگان در آن را سني!؟عده معدودی از علماء شيعه ،من جمله حاج آقا رحیم ارباب ،آن را واجب عيني مي‌شمردند. بر اساس اين اعتقاد اولين جلسات نمازی که امروز ما در آن شرکت می کنیم به امامت آن حکيم متاًله در مسجد حکيم برگزار شد، ولی پس از چندی با اعتراض مخالفان، به اين بهانه که نماز جمعه با امامت امام جمعه (منصوب شاه) در مسجد جامع اصفهان برگزار می‌گردد، و فاصله آن تا مسجد حکيم به حد فرسخ نمیرسد، آن نماز با استفاده از قدرت ساواک تعطيل شد.ولی آيت الله ارباب که معتقد به رأس فرسخ نبود، اقامه آن را در منازل شخصی ادامه داد. بعد از مدتی بعضی از اهالی روستای گورتان از آيت الله ارباب دعوت کردند تا نماز جمعه را در مسجد آن روستااقامه کند. اين دعوت از طرف آن مرحوم مورد قبول قرار گرفت، و تا بروز بيماری و ناتوانی جسمی ايشان، نماز جمعه به صورت منظم چند سالی در آن مسجد اقامه شد. در اين زمان علیرغم دعوت و اصرار مرحوم ارباب، مرحوم آيت الله سيد محمدجواد موسوی غروي که مواجه با مخالفت بعضی از روحانيون اصفهان بود و بيم آن داشت که با امامت او در محّل نماز آيت الله ارباب، به اصل نماز جمعه، که پس از سالها تازه شکل گرفته بود، لطمه وارد ‌شود، از اقامه نماز در آن محل خودداری کرد، و با توصیه آيت الله ارباب، يکی از روحانيون همان محل، که فردی با تقوی هم بود، امامت جمعه مسجد گورتان را پذیرفت، و باز بنا به اصرار آيت الله ارباب، افراد ديگری هم در گوشه و کنار اصفهان اقدام به برپايي نماز جمعه نمودند. از جمله آقای آقا محمد درچه‌يی در درچه و آقای حاج آقا ميرزای دهکردی در زينبيه، و پس از چندی آيت الله طاهری به پيشنهاد آيت الله منتظری، در مسجد حسين آباد، به اقامه نماز جمعه پرداختند. پس از فوت مرحوم آقا سيد محمد درچه‌يی، به علت تعطيل شدن نماز جمعه درچه، مرحوم آقا سيد ابوالفضل ميرلوحی در يزد آباد به اقامه جمعه مبادرت کرد. از اواسط دهه چهل مرحوم آيت الله غروی نيز به اصرار عده‌يی از معتقدان به وجوب عینی، اقدام به برپايي نماز جمعه در منزل خود و منازل ديگر نمود که پس از مدتی در 8 کيلومتری جاده اصفهان-تهران در محل ثابتی ادامه يافت، ولی این نماز جمعه هم در سالهای 50، 53، 56 و 57 توسط ساواک تعطيل و  بار ديگر به منازل شخصی منتقل شد. تا اينکه از اواسط سال 56 با آماده سازی محل ديگری توسط مردم در نزدیکی محل سابق - 8 کيلومتری جاده اصفهان- تهران، نماز جمعه به امامت مرحوم غروی باز هم جای ثابتی پيدا کرد. و کم‌کم به يکی از پايگاه‌های تجمع مردم در زمان انقلاب تبديل شد. ولی در خرداد سال 60 بدون در نظر گرفتن مصالح انقلاب و سوابق مرحوم غروی در پیشگامی انجام اين فريضه الهی، با تحريک عده یی به مراسم این ،نماز جمعه، اين بار در نظام جمهوری اسلامی هجوم آوردند و نمازگزاران را مورد جرح و ضرب و شتم و بعضاً بازداشت قرار دادند.بدین صوررت برگزاری نماز جمعه مجدداً به منازل شخصی با امامت افراد مختلف کشانده و نيز به امامت خود ايشان در منزل خودشان اقامه شد. ضمناً فرزند ايشان دکتر سيد علی اصغر غروی نيز از سال 1373 در منازل شخصی به اقامه نماز جمعه پرداخت تا سال 1377 که به حکم دادگاه ويژه روحانيت، در ظهر جمعه 29 آبان نيروهای امنيتی به منزل آيت الله غروی و منزلی که فرزند ايشان در آن اقامه نماز می‌کرد هجوم آوردند و به مدت 43 روز دکتر غروی را بازداشت کردند. در مدت مذکور انجام اين فريضه توسط افراد ديگر ادامه يافت. در طی اين سالها اقامه اين نماز جمعه پيوسته از طرف مقامات امنيتی توصيه و تهديد به تعطيل می شده است.

 و اما دليل شرکت ما در اين نماز اعتقادمان بر وجوب عيني آن مي‌باشد، و علت عدم شرکت ما در جمعات رسمي کشور،عدم اعتقاد ائمه آنها به وجوب عيني اين نماز است و قطعاً نمی‌توان واجب را به مستحب اقتداء نمود. در نتيجه ما نمي‌توانيم نماز واجب را به امامي که در حال خواندن نماز مستحب است و حتي آن را اَفضلُ الفَردَين هم نمي‌داند اقتداء کنيم. همچنين نصب را به دلايل عقلي و نقلي، که ذکر آن در اين مختصر ممکن نيست، و نيز اذن امام را به سبب عدم وجود دليل از کتاب و سنت قطعيه، شرط اقامه نماز نمي‌دانيم، بلکه شرط وجوب آن اجتماع 5 تا  7 نفر و حضور شخصي که بتواند ايراد خطبه کند مي‌باشد[4].

1.      اکنون به استناد آيات قرآن که بسيارند و ما به يکي از آنها بسنده مي کنيم که می‌فرمايد:

"وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ مَنَعَ مَساجِدَ اللَّهِ أَنْ يُذْكَرَ فيهَا اسْمُهُ وَ سَعى‏ في‏ خَرابِها أُولئِكَ ما كانَ لَهُمْ أَنْ يَدْخُلُوها إِلاَّ خائِفينَ لَهُمْ فِي الدُّنْيا خِزْيٌ وَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذابٌ عَظيمٌ "(بقره-114)

چه کسی ستمکارتر است از آنكه مانع ذکر خدا در مسجدهاى خدا گردد، و در ويران ساختن آنها بكوشد؟ روا نباشد که ايشان در آن مسجدها وارد شوند جز آنکه هراسناک باشند و نصيبشان در دنيا خوارى و در آخرت عذابى بزرگ است.

2.      و همچنين با عنايت به اصل 23 قانون اساسي که تصريح می‌نمايد:

تفتيش عقايد ممنوع است و هيچ‌کس را نمي‌توان به صرف داشتن عقيده‏يي مورد تعرض و مؤاخذه قرار دارد.